Punta del Este vierde zijn jubileum, tussen minimale verhalen en dromen van grootsheid.Punta del Este. Foto: Diego Fischer-archief
Punta del Este werd 110 jaar oud en de datum verrast het in zijn gebruikelijke staat van permanente verandering. In deze eeuw en tien jaar is de oude stad Ituzaingó veranderd van een schiereiland waar je vanaf hetzelfde punt de zonsopgang en zonsondergang kon aanschouwen, zonder te bewegen, de uren voorbij te laten gaan (en in de zomer bewoond door tweehonderd Argentijnse en Uruguayaanse families ) uitgroeien tot een internationaal gerenommeerde badplaats, waar de stranden in januari en februari barsten van toeristen van over de hele wereld. De zachtmoedigheid van een stad waarin iedereen elkaar kende is verloren gegaan, de magie niet. Lang voordat het ons belangrijkste kuuroord werd, was het een plaats met lage en uit elkaar geplaatste huizen. Foto: Diego Fischer-archief
Parallelle verhalen.
Luis Sader is de derde generatie van een familie wiens geschiedenis parallel loopt aan die van Punta del Este. Zijn grootvader Abdón, zijn vader Emilio en zijn oom César arriveerden in 1909 in Maldonado. Ze kwamen uit Líbano, waar ze een natuurzijdefabriek bezaten. Ze vestigden zich in Pan de Azúcar. Kort daarna beklom Abdón te paard de Sierra de la Ballena en keek van daaruit uit over Punta del Este, naar wiens haven een Carrera-stoomboot uit Buenos Aires op weg was. "Daar ligt de toekomst," dacht hij. Maanden later vestigde de hele familie zich op het schiereiland en in de zomer van 1911 openden ze aan de 9e en 10e straat Casa Sader, de belangrijkste winkel in Punta del Este, die tot 1970 open was.
Don Luis, inmiddels 83, vertelde El País dat het leven op het schiereiland tijdens zijn jeugd vergelijkbaar was met dat van een klein stadje. Het verschil was dat er in de zomer Argentijnse en – in mindere mate – Uruguayaanse toeristen arriveerden. Het werk nam toe. "Er kwam een publiek dat gewend was om producten van topkwaliteit te consumeren. Het waren zeer verfijnde, rijke en beschaafde mensen die gewend waren aan het luxe leven van Parijs," benadrukte hij.
Wat verleidde dat handjevol families dat in de herenhuizen van Recoleta en Barrio Norte woonde? Het eenvoudige en tamme leven waar de natuur heerste en vriendelijke en beleefde mensen die hen wisten te ontvangen. Deze families wilden niet dat mensen erachter zouden komen dat er zo dicht bij Buenos Aires een puur, bijna wild paradijs was. Er was geen elektriciteit of water. Slechts één serene zee en nog een ruwe, en de wind die zich in totale vrijheid bewoog. De gebouwen waren precair; veel ervan waren gemaakt van hout, geïmporteerd uit de Scandinavische landen. Vrijwel geheel keken ze richting het oude Mansastrand, dat enkele decennia geleden verdween door de uitbreiding van de haven en de aanleg van de boulevard. Pas begin 1930 werd begonnen met de bouw van chalets met rode pannendaken.
Met de komst van de Argentijnen, vanaf 1910, begonnen ook hotels als het British House, de Biarritz en La Cigale te worden gebouwd, onder leiding van Madame Pitot, een Française die kokkin was van de voormalige Argentijnse president Carlos Pellegrini (1890-1892). ) en dat markeerde een voor en na in gastvrijheid en gastronomie op hoog niveau in Punta del Este.
Het publiek dat van boord ging was zo gewild dat de heer Abdón Sader een aangrenzende winkel moest openen om een boekwinkel te installeren waar voornamelijk Franstalige boeken van Franse auteurs werden verkocht. Je moest je aanpassen aan wat mensen vroegen. Deze mensen hebben hun stempel gedrukt op Punta del Este.
Punta del Este werd dus per boot bereikt of door de inspanningen van de Eastern Commercial Company van Estanislao Tassano. Ze zeggen dat de burgemeester zijn passagiers voor de deur van hun huis achterliet, na een reis die – vanuit Montevideo – meer dan acht uur duurde. In 8 arriveerde de spoorlijn in Maldonado. Twee decennia later zouden de sporen worden uitgebreid naar het schiereiland. Toen ontstonden Hotel Míguez en de familie Nogaró in het strandhuis van Madame Barrere, een foto genomen in de zomer van 1910. Foto: Archief Diego Fischer.
Zee mensen.
Betty Clavijo de Silveira is nu eigenaar van twee boten die varen tussen het schiereiland en het eiland Gorriti. Om haar wortels in Punta del Este te traceren, moeten we teruggaan naar 1853, toen haar overgrootvader, Gervasio Enrique, zijn kleine vissersbootje aan land zette in de haven van La Candelaria. Hij kwam oorspronkelijk uit Entre Ríos. Hij vestigde zich op het schiereiland en stichtte een familie van vissers en zeelieden, waarvan Betty de vierde generatie is. Op 85-jarige leeftijd runt deze vrouw nog steeds het bedrijf Consorcio Gorriti, dat ze deelt met twee andere partners. Ze is verliefd op Punta del Este, en dat is te zien. Hoewel ze toegeeft dat ze "nostalgisch is naar de badplaats van haar jeugd". Haar leven is altijd verbonden geweest met de zee, en de erfenis is duidelijk: haar drie zonen zijn kapitein, maar van haar acht kleinkinderen werd er slechts één zeeman.
Hij groeide op in hetzelfde Punta del Este de Sader, waar de permanente bewoners zich voorbereidden om de toeristen die in december arriveerden en tot maart bleven, op de beste manier te ontvangen en te bedienen. Betty is een liefhebber van geschiedenis en een actieve deelnemer aan literaire workshops. Ze heeft zojuist een boek geschreven over verhalen over de anonieme wezens die ze in haar kindertijd en adolescentie in Punta del Este ontmoette.
Verliefd op de zonsondergangen van het schiereiland, maar ook op de warme nachten wanneer de maan boven Brava verschijnt, bekende ze aan El País dat het voor haar moeilijk was en nog steeds is om te wennen aan de veranderingen in de spa in de straten van Punta del Hier waren nauwelijks auto's. In die tijd waren fietsen een ideaal vervoermiddel om te wandelen en zich te verplaatsen. Foto: Diego Fischer-archief
De eigenschappen die behouden blijven.
Betty Clavijo bezit nu twee boten die varen tussen het schiereiland en Gorriti Island. Ze prijst zichzelf gelukkig dat ze al tientallen jaren in het resort woont, hoewel ze toegeeft nostalgische gevoelens te hebben als ze terugdenkt aan haar jeugd: "De veranderingen gingen zo snel...", merkte ze op. Ze voegde eraan toe: "Tenminste is het oude Punta del Este bewaard gebleven, met zijn huizen." Inderdaad, sommige van de gebouwen op de bovenstaande foto's zijn vandaag de dag nog steeds te herkennen in Punta del Este, soms verscholen tussen moderne gebouwen. Onze belangrijkste badplaats bestaat vandaag 110 jaar en de datum verrast haar met de gebruikelijke constante verandering. Voor velen is het de belangrijkste toeristenstad van Zuid-Amerika.
Verhalen die verder gaan dan een zomerse liefde.
Maureen O'Farrell de Murphy is Argentijn. Hij reisde met zijn ouders voor het eerst naar Punta del Este in de zomer van 1945, toen Juan Domingo Perón aan de macht kwam. Zijn voorgaande zomers bracht hij door in Mar del Plata. Ze was 17 jaar oud en herinnerde zich dat het hele gezin verliefd werd op de spa. Aan het einde van het seizoen kochten ze Casablanca, tegenover het strand van Emir.
"De vrijheid die we hadden was geweldig; we fietsten overal naartoe. We gingen vroeger naar La Barra over het pad dat daar toen lag," zei hij, terwijl hij zich herinnerde dat zijn vader de tweede zomer dat ze er waren, een matroos moest inhuren om mensen te redden die op excursie waren en in zee sprongen, ook al konden ze niet zwemmen.
Maureen is net 90 jaar geworden en sinds 1945 heeft ze geen enkel seizoen in Punta del Este gemist. Hij heeft vier dochters, eenentwintig kleinkinderen en drieënvijftig achterkleinkinderen. Ze zijn allemaal gekomen en komen naar Casablanca. Wanneer oktober begint, begin je al na te denken over je vakantie. Zijn liefde voor Punta del Este was geen zomerliefde. Het was en is onvoorwaardelijk.
Bron: el pais.com.uy
