De dood komt altijd onverwacht. Zelfs terminaal zieken hopen vandaag niet te sterven. Misschien over een week, maar niet nu, niet vandaag. De dood van mijn vader kwam nog onverwachter. Hij overleed toen hij 27 was, net als veel muzikanten in de zogenaamde "27 Club". Hij was jong, te jong. Mijn vader was geen muzikant en ook geen beroemdheid. Kanker kiest zijn slachtoffers niet uit. Hij overleed toen ik pas 8 jaar oud was, en ik was oud genoeg om hem de rest van mijn leven te missen. Als hij eerder was overleden, had ik geen herinneringen aan hem gehad en geen pijn gevoeld, maar dan zou je ook kunnen zeggen dat ik nooit een vader heb gehad. En ik herinner me hem wel, want ik had hem, ik had een vader.
Als hij nog had geleefd, had hij me kunnen opvrolijken met zijn grappen, hij had mijn voorhoofd kunnen kussen voordat ik ging slapen. Misschien had hij mij gedwongen om fan te zijn van zijn favoriete voetbalteam en zou hij mij sommige dingen veel beter hebben uitgelegd dan mijn moeder.
Hij heeft mij nooit verteld dat hij spoedig zou overlijden. Zelfs toen hij in het ziekenhuisbed lag, met buizen over zijn hele lichaam, zei hij er geen woord over tegen mij. Mijn vader maakte plannen voor volgend jaar, ook al wist hij dat hij volgende maand niet meer bij ons zou zijn. Volgend jaar zouden we gaan vissen, reizen en plaatsen zien waar we nog nooit waren geweest. Volgend jaar zou geweldig zijn. Dat was onze droom.
Ik denk dat hij dacht dat zoiets mij geluk zou brengen. Plannen maken voor de toekomst was zijn manier om hoop te behouden. Hij liet me lachen tot het einde. Hij wist wat er moest gebeuren, maar hij vertelde me nooit iets, hij wilde me niet zien huilen.
Op een dag kwam mijn moeder plotseling voor mij naar school en toen gingen we naar het ziekenhuis. De dokter bracht hem het droevige nieuws zo vriendelijk mogelijk over. Mijn moeder begon te huilen, ze had nog een klein beetje hoop. Ik was geschokt. Wat betekende dat? Is het niet een van die ziekten die artsen genezen? Ik voelde me verraden. Ik schreeuwde vol woede totdat ik begreep dat mijn vader echt niet meer onder ons was. Toen begon ik ook te huilen.
Toen gebeurde er iets. Een verpleegster met een doosje onder haar arm kwam naar mij toe. De doos zat vol met enveloppen met daarop briefjes in plaats van adressen. De verpleegster gaf me slechts één van de brieven.
'Je vader heeft me gevraagd je dit doosje te geven. Hij heeft de hele week deze brieven geschreven en wilde dat je vandaag de eerste ervan zou lezen. “Wees sterk.”
Op de envelop stond geschreven: "Als ik weg ben." Ik opende het.
Zoon,
Als je dit leest, betekent dit dat ik dood ben. Het spijt me, ik wist dat dit zou gebeuren.
Ik wilde het je niet vertellen, ik wilde niet dat je huilde. Het was mijn beslissing. Ik denk dat iemand die zo dicht bij de dood staat, het recht heeft om een beetje egoïstisch te zijn.
Ik heb je nog veel te leren, je weet tenslotte vrijwel niets. Daarom schreef ik je deze brieven. Open ze niet voordat het juiste moment is aangebroken, oké? Dat zal onze afspraak zijn.
Ik houd van je. Zorg voor mama. Nu ben jij de man in huis.
Met liefde, papa.
PS Ik heb geen brieven aan je moeder geschreven, ik heb haar de auto al achtergelaten.
Je verwarde brief, die ik met moeite kon lezen, kalmeerde me en deed me glimlachen. Mijn vader had zoiets bedacht, zo origineel.
Dat doosje werd voor mij het belangrijkste voorwerp ter wereld. Ik zei tegen mama dat ze het niet mocht openen. De brieven waren voor mij en niemand anders mocht ze lezen. Ik leerde uit mijn hoofd wat er op de enveloppen stond die ik nog moest openen. Het was een kwestie van wachten tot ieders tijd kwam... en ik vergat ze.
Zeven jaar later, nadat we naar een nieuwe plek waren verhuisd, had ik geen idee waar de doos was. Ik vergat gewoon waar het kon zijn en was er niet echt naar op zoek. Tot er iets gebeurde.
Moeder is nooit hertrouwd. Ik weet niet waarom, maar ik wilde denken dat mijn vader de liefde van haar hele leven was. Ze had een tijdje een vriend die waardeloos was. Ik dacht dat ze zichzelf verlaagde door bij zo iemand te zijn. Hij respecteerde haar niet. Ze verdiende beter dan een man die ze in een bar ontmoette.
Ik herinner me nog de klap die hij me gaf nadat ik het woord ‘bar’ had gezegd. Ik geef het toe, ik heb het verdiend. Terwijl de huid van mijn gezicht nog steeds kookte van de klap, herinnerde ik me de doos met de brieven en een specifieke brief met de tekst 'Als je de ergste ruzie hebt met je moeder.'
Ik zocht overal in mijn slaapkamer en vond de doos in een koffertje bovenop de kast. Ik zag de enveloppen en begreep dat ik vergat de brief te openen waarop stond: "Als je je eerste kus geeft." Ik haatte mezelf daarvoor en besloot het later te openen. Eindelijk heb ik gevonden wat ik zocht.
Ga en verontschuldig je.
Ik weet niet wat de ruzie heeft veroorzaakt en ik weet niet wie gelijk heeft, maar ik ken je moeder goed. Ga je excuses aanbieden, dat is het beste wat je kunt doen.
Ze is je moeder, ze houdt meer van je dan van wat dan ook ter wereld. Wist je dat ze jou op natuurlijke wijze ter wereld heeft gebracht omdat iemand haar vertelde dat dit beter voor je zou zijn? Heb jij ooit een vrouw zien bevallen? Heb je nog een ander bewijs van zijn liefde nodig?
Vraag om vergeving. Ze zal je vergeven.
Hij houdt van jou, je vader.
Mijn vader was geen groot schrijver, hij was een eenvoudige bankmedewerker, maar zijn woorden hadden grote invloed op mij. Het waren woorden vol wijsheid, veel meer dan wat ik had kunnen zeggen toen ik vijftien was, zoals toen.
Ik ging prompt naar de kamer van mijn moeder, ik huilde toen ze zich omdraaide en me in de ogen keek. Ik weet nog dat ik naar haar toe liep met de brief in mijn hand. Hij omhelsde me en we waren daar een tijdje, in stilte.
We hebben het goed gemaakt en er wat over gepraat. Het was alsof hij daar naast ons zat. Mijn moeder, ik en een klein deel van mijn vader, een deel dat hij ons allebei op een stuk papier had nagelaten.
Er ging een tijdje voorbij voordat ik de volgende brief las: ‘Als je je maagdelijkheid verliest.’
Ik feliciteer je zoon.
Maak je geen zorgen, met de tijd zal alles beter worden. De eerste keer is altijd eng. Mijn eerste keer was met een behoorlijk lelijke vrouw die ook prostituee was.
Mijn grootste angst was dat je je moeder zou vragen wat maagdelijkheid is nadat je dat woord op deze envelop had gelezen.
Met liefde, papa.
Mijn vader was mijn hele leven bij mij. Hij was bij mij, ook al was hij al lang geleden overleden. Zijn woorden deden wat niemand anders kon: ze gaven mij de kracht om de vele moeilijkheden in mijn leven te overwinnen. Hij wist me altijd aan het lachen te maken als alles om me heen een nachtmerrie leek en hielp me mijn hoofd leeg te maken in momenten van woede.
De brief “Als je gaat trouwen” baarde mij grote zorgen. Maar niet zoveel als degene die zei: "Als je vader wordt."
Nu begrijp je wat ware liefde is, zoon. Je begrijpt hoeveel je van haar houdt. Maar in werkelijkheid is ware liefde wat je voelt voor dat kleine wezentje naast je. Ik weet niet of het een jongen of een meisje is.
Maar…. geniet ervan. De tijd zal heel snel voorbijgaan, dus je kunt maar beter dichtbij zijn. Laat momenten niet voorbijgaan, want ze komen nooit meer terug. Verschoon zijn luiers, geef hem een bad, wees een rolmodel. Ik denk dat jij het in je hebt om een net zo goede vader te zijn als ik.
De pijnlijkste brief die ik ooit heb gelezen, en ook de kortste, was die van mijn vader. Ik ben er zeker van dat toen hij deze vier woorden schreef, hij net zoveel leed als ik. Het heeft even geduurd, maar eindelijk heb ik de envelop 'Als je moeder sterft' geopend.
Nu is ze van mij.
Wat grappig!… Het was de enige brief die geen glimlach op mijn gezicht toverde.
Ik heb mijn belofte altijd gehouden, daarom heb ik de brieven nooit van tevoren gelezen, behalve de brief 'Als je beseft dat je homo bent'. Het was een van de mooiste brieven.
Wat kan ik je vertellen? Het is maar goed dat ik dood ben!
Alle grappen terzijde, omdat ik op het punt stond te sterven, begreep ik dat we ons veel zorgen maken over dingen die er eigenlijk niet toe doen. Denk je dat er iets zal veranderen, zoon?
Wees niet dom, wees blij.
Ik keek altijd uit naar het volgende moment, de volgende brief, nog een les die mijn vader voor mij zou hebben. Het is ongelooflijk wat een 27-jarige man een 85-jarige kan leren, zoals degene die ik werd.
Nu, aan bed gekluisterd in het ziekenhuis, met slangetjes in mijn neus en keel vanwege die verdomde kanker, strijk ik met mijn vingers over het al vervaagde papier van de laatste brief die ik nog moet openen. De zin "Als je tijd gekomen is" is nauwelijks leesbaar op de envelop.
Ik wil het niet openen. Ik ben bang. Ik wil niet denken dat mijn tijd nabij is. Niemand gelooft dat ze op een dag zullen sterven.
Ik haal diep adem en open de envelop.
Hallo zoon. Ik hoop dat je nu oud bent.
Weten? Dit was de eerste brief die ik schreef en het was de gemakkelijkste van allemaal. Het is een brief die mij heeft bevrijd van de pijn om jou te verliezen. Ik denk dat de geest ontwaakt als je het gevoel hebt dat je dicht bij het einde bent. Het is gemakkelijker om erover te praten.
De afgelopen dagen hier heb ik veel over mijn leven nagedacht. Het was kort maar heel gelukkig. Ik was je vader en de echtgenoot van je moeder. wat kun je nog meer vragen? Dat gaf mij innerlijke rust. Doe nu hetzelfde.
Mijn enige advies: wees niet bang.
PS: Ik mis je zo erg
Bron: medium
