Het is een toegankelijker alternatief in de exclusieve wijk José Ignacio; de landschappen en gastronomie vallen op
Ze zeggen dat dit de buurt van de toekomst is en dat de exponentiële groei in de afgelopen seizoenen in lijn ligt met die voorspelling. Met zijn 150 hectare pijnbomen en paradijselijke stranden, met kalme zeeën, beleeft La Juanita, de enclave van bos en strand aan de ingang van de kosmopolitische José Ignacio, een ongekende bloei, gedreven door Argentijnen uit het middeninkomen en een gastronomische topklasse scènekwaliteit - vergelijkbaar met die welke José Ignacio in 2000 uiteindelijk op de internationale kaart plaatste - schijnt de nieuwe wijk nu met zijn eigen licht: zijn goede ster werd verzekerd met de landing van Bahía Vik, een internationaal hotel, ontworpen door de De Noor Alexander Vik als toevluchtsoord voor Europeanen, die tot 4000 dollar per nacht betalen om te genieten van die exclusiviteit met uitzicht op zee.
La Juanita streeft echter niet naar het kosmopolitisme van zijn "oudere broer", José Ignacio. Ontspannen, met een bohemien en soms hippie-chique sfeer, is het een waarlijk heterogene mix van mensen, plaatsen en sociale klassen. Daardoor is het niet alleen de tegenhanger van een voormalig vissersdorp, maar ook een gewilde locatie voor Argentijnse middenklassers, die er nu voor kiezen om er hun huizen te bouwen tegen veel betaalbare prijzen.
La Juanita, een nieuw paradijs in José Ignacio
La Juanita, een nieuw paradijs in José Ignacio. Foto: LA NACION / Santiago Hafford / speciaal gezant
Hoe je het fenomeen ook bekijkt, de vergelijking is economischer: de prijs van grond per m2 (van 100 dollar op het platteland tot 350 dollar voor percelen met uitzicht op zee) kost bijna 10% van wat per m2 kost in de helm van José Ignacio. De internationale positionering van José Ignacio als elitaire plek – vandaag omgebouwd tot een chique bastion van Europeanen, Noord-Amerikanen en Argentijnen met een zeer goed leven – heeft niets anders gedaan dan veel van zijn voormalige bewoners, die nu overwegen om van wijk te veranderen, naar La Juanita te verdrijven. slechts enkele minuten verwijderd. In deze uitwisseling wordt ook een groot verschil opgemerkt, legt Ignacio Ruibal uit, een pionier in het bouwen van zijn huis daar, en een van de initiatiefnemers van de wijk.
Martín Pittaluga, eigenaar van La Huella, verwoordt het zo: "Het is een boeiende plek omdat het ontspannen en heel democratisch is, er een breed scala aan kavels beschikbaar is en je er niet veel geld hoeft uit te geven om je er te vestigen. In José Ignacio daarentegen zijn de prijzen onbetaalbaar geworden voor de middenklasse."
Met zeven restaurants die grotendeels door hun eigenaren worden gerund, drie herbergen, 250 permanente bewoners en meer lakse regels voor het luisteren naar livemuziek, wat niet is toegestaan in José Ignacio, heeft de wijk al haar eerste vastgoedontwikkeling gelanceerd die uit de bron moet worden betaald.
Gericht op het jonge publiek belooft Casa Grande, zoals de naam van het appartementencomplex met twee en drie slaapkamers aan Route 10, La Juanita te profileren als een mogelijk paradijs, dit keer binnen het bereik van toeristen uit de middenklasse.
Bron: lanacion.com.ar
